X
تبلیغات
نماشا
رایتل
نامه یک جانباز به دکتر احمدی نژاد - روزنوشت های جانبازی

روزنوشت های جانبازی

دست نوشته های یک جانباز وبگرد

چهارشنبه 17 تیر‌ماه سال 1388 ساعت 11:27 ب.ظ

نامه یک جانباز به دکتر احمدی نژاد

 نامه یک جانباز به دکتر احمدی نژاد 

 

ما می توانیم

 

بدنبال سخنان چند شب پیش دکتر احمدی نژاد با مردم و دعوت همه برای کار و اصلاح و پیشنهاد ایشان برای معرفی کسانی که توانایی مدیریتی در سطوح مختلف دارند 

 

دوست جانباز ۷۰٪ ما جناب آقای حیدری که از پیشکسوتان جانبازان و دارای سطح تحصیلات عالی و تجربیات و سابقه مدیریتی هستند در یادداشتی در وبلاگ خود (شهروند) پیشنهاداتی در زمینه مسائل ایثارگری و جانبازی به دکتر احمدی نژاد پیشنهاد داده اند : 

 

 

 

ضمن عرض تبریک به مناسبت انتخاب مجدد ایشان و آرزوی بهروزی و موفقیت برای ایشان و همه اعضاء محترم دولت فعلی و آینده٬

میخواهم خدمت ایشان عرض کنم که آقای دکتر! سالهاست جامعه ایثارگری به دلیل نداشتن مدیریت برخاسته از متن خانواده شهدا و بخصوص جانبازان در رنج است٬ پرداختن به حواشی و گوش ندادن به نظرهای این جامعه در چند سال اخیر نگران کننده است. امروزه قضیه با سالهای جنگ و یا سالهای ابتدایی پس از جنگ متفاوت است٬ چنانچه نظری به جانبازان و فرزندانشان و فرزندان و همسران محترم شاهد بنمائید ملاحظه میکنید که تعداد زیادی از آنان تجربه کار اجرایی و مدیریتی٬ تخصص و تحصیلات عالیه دارند. لیکن در بنیاد شهید و امور ایثارگران تا بخواهید مدیران مأمور از آموزش و پرورش٬سپاه و ... مشغول فعالیت هستند که علیرغم داشتن تعهد٬ متأسفانه قریب به اتفاقشان  از تخصص و مطالعه لازم در خصوص اداره بنیاد شهید و امور ایثارگران برخوردار نیستند. نمونه هایی را جهت استحضار عرض میکنم:   

-گریزان شدن فرزندان شاهد از مدارس شاهد و روی آوردن آنان به مدارس غیر انتفاعی به دلیل کیفیت پایین آموزش در این مدارس

-افت تحصیلی محسوس فرزندان شاهد که این امر را میتوان در کاهش قبولی آنان( حتی با داشتن سهمیه) در دانشگاههای معتبر کشور و رشته های خوب دانشگاهی جستجو کرد٬ این در حالیست که امام راحل مسئولین بنیاد را توصیه به حمایت از این قشر از مهد تا دانشگاه فرموده اند. همین جا لازم است عرض کنم که این حمایت ها فقط در روی نمودارها خوب بعمل می آید و وقتی نوبت به عمل می رسد ...

-نداشتن تفریحات سالم جهت جانبازان بخصوص جانبازان شیمیایی٬ اعصاب و روان و نخاعی که به دلیل بالا رفتن سن نیاز مبرمی به این امر دارند.

-نداشتن استخر اختصاصی و اماکن ورزشی اختصاصی (لازم به ذکر است که در این خصوص و حداقل در تهران خواهش بسیاری از مسئولین محترم بعمل آورده ایم که ورزش برای جانبازان تفریح نه٬ که درمان است٬لیکن دریغ از یک گوش شنوا).

- نداشتن آمار و اطلاعات آماری مناسب به گونه ای که هنوز پس از گذشت ۲۱ سال از جنگ بعضا از جانبازان سایز ویلچر و نیازهای دارویی چندین ساله اش را میپرسند!

-بیکاری گسترده در خانواده ها با وجود قوانین لازم و حمایتهایی که بصورت بخشنامه و قانون در کشور موجود است.

-حفظ نشدن شأن و کرامت جانبازی و فرزند شهید یا جانباز بودن. این مسئله به قدری درد آور است که فرزندان ما در جامعه و دانشگاه آن را پنهان میکنند و میخواهند که دیگران متوجه نشوند که آنان فرزند جانباز و یا فرزند شهیدند! گویی جرم سنگینی را مرتکب شده اند.

-سالهاست که در روز پرستار همسران جانباز یک تشکر خشک و خالی هم از سوی مسئولین نمیشنوند و این شرمندگی برای جانبازان میماند.

-سالهاست که روز جانباز در همه ادارات غیر مرتبط گرامی داشته میشود اما در بنیاد شهید و امور ایثارگران...

- تا دلتان بخواهد کنگره و سمینار و همایش و تحقیق و پایان نامه که با بودجه های سنگین برگزار و انجام میشود ولی هیچ سودی برای خود جامعه ایثارگری ندارد.

-عدم فرهنگسازی در جامعه برای تعامل سازنده با جانبازان و مخصوصا جانبازانی که آسیبهای فیزیکی آنان مشهود است٬ به گونه ای که گاها کودکان یک جانباز ویلچری را فردی فلج مینامند و یا در فرودگاه وقتی جانباز ویلچری میخواهد سوار هواپیما شود با اشاره به ویلچر به او میگویند که این گاریهایتان را هم با خود میبرید!

-ایجاد سیستمی به نام هاتف در بنیاد شهید و امور ایثارگران با هزینه های سرسام آور و گزاف با عبارتی دهان پرکن که «نمی آیید اما پاسخ میگیرید» ولی متأسفانه ما سالهاست که میرویم ولی پاسخ نمیگیریم.

 مسئله جالب دیگری که در این چند سال اتفاق افتاده٬ تشکیل گروههای پیگیری امور جانبازان نخاعی٬ امور جانبازان نابینا و ... است که مسئولین محترم بنیاد در ساختمانهای خود نشسته اند و حقوق میگیرند و نیرو و خودرو دارند و در حرکتی جالب توپ را در زمین این گروهها انداخته اند تا این عزیزان با داشتن مشکلات بالای فیزیکی(عمدتا از جانبازان ۷۰٪هستند) با وسیله شخصی خود٬ تلفن شخصی و بدون داشتن حقوق و همراه پیگیر رفع مشکلات همنوعان خود باشند. خوب اگر این عزیزان میتوانند خودشان مشکل خود و دیگر جانبازان را برطرف کنند که ما هم معتقدیم میتوانند٬ چرا کلا اداره بنیاد شهید و امور ایثارگران به خود اینان واگذار نمیشود تا بودجه و امکانات هم در اختیارشان باشد٬ نه اینکه مشکل را میدانند٬ درمان آن را هم میدانند ولی ابزار در اختیار ندارند تا اقدام کنند و بایستی پیش مسئولین بنیاد گردن کج کنند.

جناب رئیس جمهور! در خاتمه میخواهم خدمتتان عرض کنم که ما جانبازان به تأسی از شعار معروف خود حضرتعالی میتوانیم امور مربوط به خود را به نحو احسن اداره کنیم و باور کنید هیچ کس بهتر از ما٬ مشکلات ما و راه حل مقابله با آن را نمیشناسد. انشاالله با حسن نیتی که در جنابعالی سراغ داریم این خواهش را برآورده نمایید و اداره امور را به خود جامعه ایثار گری واگذار نمایید.خداوند شما را یاری فرماید تا در دور دوم ریاست جمهوری مانند دور اول و بلکه بهتر از آن موفق و پیروز باشید. انشاالله